Ga direct naar

U bent hier:
Ervaringen
Dagboek Mexico Brian

Dagboek Mexico Brian

Dagboek Cabo San Lucas, Baja, Mexico

ma 8 juni 2009 - za 20 juni 2009 

Maandag 8 juni 2009

's Morgens vroeg uit de veren voor de reis van ons leven. Alles verloopt prima. Sterker nog, beter had alles niet op elkaar kunnen aansluiten. Houston is een hele beleving op zich, zo Amerikaans. We kunnen het niet laten om hier een grote burger te bestellen. Niet dat we iets tekort gekomen zijn, want in het vliegtuig zijn we prima verzorgd. Super vriendelijk personeel ook; nog nooit met een glimlach bediend in een vliegtuig, maar nu wel. In een klein vliegtuigje vliegen we nog bijna 3 uur door tot aan Los Cabos Mexico. Douane gaat allemaal prima en voor het weten zitten we bij een leuke Mexicaan in een grote luxe bus op weg naar Rancho Leonero, ons hotel. De dame achter de receptie is zowaar voor ons gebleven om ons de sleutel te geven. Het is inmiddels 22:00; met het 8 uur tijdsverschil van NL meegerekend is het dus 6:00 en zijn we van deur tot deur dus 24 onderweg geweest!! Maar het is de moeite waard. Prachtige kamer (al zouden de villa's op het strand mooier zijn geweest :-p). Fabuleus uitzicht op zee en 2 Kingsize bedden waar de Beddengigant in Nederland U tegen zegt. Ja, met een hoofdletter U... Helemaal afgepeigerd duiken we ons bed in en gaan we vast dromen over al die grote zeilvissen, marlijnen, barracudas, dorados, etc. etc., snurk, snurk...  

Dinsdag 9 juni

Eerst even een dagje in het teken van 'descansar'; uitrusten dus. Is ook echt wel nodig na de lange reis. Eerst even ontbijten. Heel vervelend dat uitzicht op zee, terwijl ze een vers omeletje voor je aan het bakken zijn ;-).

Woensdag 10 juni

D-DAY. De klok slaat 5:30 en we staan op. Niet echt van harte, maar het is makkelijker dan in NL en de reden waarom motiveert uiteraard! Net terwijl we lekker aan ons ontbijtje zitten, worden we gemaand om naar de boot te gaan. Anders missen we de 'bait-boot'; het bootje van lokale vissers die kleine aasvisjes hebben gevangen. Geen probleem, treuzelmodus uit en op naar het grote avontuur. We moeten kiezen welke vis willen gaan vangen zodat Jorge, onze kapitein, zijn aas en bestemming erop kan aanpassen. We kiezen voor de 'Dorado/ Marlin-variant'. De Dorado-vangsten schijnen goed te zijn de laatste tijd en in deze optie kunnen we onze droomvis, een marlijn, ook nog eens haken. Na een half uurtje varen gaat het beginnen. Deskundig knoopt Jorge de 'lures' aan de hengeltjes en kan het feest beginnen. Aan de buitenkant wordt met 'outriggers' (iets wat er voor zorgt dat alle lijnen niet door elkaar gaan achter de boot) gevist. In het midden met de aasvis. En dan komt het: binnen 1 minuut (!!!!!!!) lijkt er achter de boot een mijn te ontploffen. Niks is minder waar, een gigantische Dorado is er met ons visje vandoor. En hoe, wild uit het water springend zorgt hij voor de nodige commotie aan boord. Ook Jorge had hier nog niet op gerekend en ruimt ietwat paniekerig de andere 2 hengels op. Het inhaalmechanisme van de reel blijkt aan de verkeerde kant te zitten voor ons, dus moeten we met onze slappe linkerarm al het zware werk doen. Goede oefening! Een goede 10 minuten ligt een monster van een Dorado aan boord. Prachtige kleuren dat beest! 20 jaar lang van deze reis en een dergelijke vis gedroomd en nu al uitgekomen. Bijgekomen van alle sensatie, tuffen we weer rustig door. De familie dolfijn duikt op naast ons. Zeg maar het toefje slagroom op de taart. Het toefje wordt niet snel daarna een hele spuitbus! Een grote zeilvis heeft aasvis 2 als ontbijt en gaat er als een gek vandoor. Eerlijk is eerlijk, we zouden om en om gaan met de aanbeten, dus deze is voor Senior. Na een dril waar hij nu nog van aan het genieten is, trekken we een zeilvis aan boord waar hij trots op mag zijn. Snel een kiekje en weer terug. Mooi om te zien hoe ook de Mexicanen zuinig zijn op de natuur. Bij foto 2 wordt Jorge al ongeduldig omdat de vis volgens hem te lang uit het water is.  Een half uur later krijst onze molen wederom. Meters lijn verdwijnen in de verte... Jorge zet de haak en geeft de hengel aan mij. Na 30 sec. is het opeens afgelopen. Volgens Jorge zat er een flinke Wahoo aan en die hebben nog scherpere tanden als de andere vissen, met als gevolg dat de lijn is doorgebeten. Hoort er ook bij...

Via de marifoon houden alle kapiteins contact met elkaar. Onderling heerst ook een hele competitie. Leuk om te zien en voor de visser natuurlijk alleen maar mooi. Zo weet je dat ze hun best aan het doen zijn voor je. Een goede kapitein is zeer belangrijk uiteraard, want wij zijn zo groen als gras in deze tak van visserij. Over de marifoon hoort Jorge dat de eerste tonijnen van het seizoen zijn gesignaleerd. Hij vraagt of we hier interesse in hebben. Tuurlijk! Gaan met die panga! Dit is weer een hele andere visserij, dus alle hengels krijgen een ander tuig. Op de weg naar de school tonijn overdrijf ik niet als we honderden dolfijnen uit het water zien springen. Die zitten ook achter die tonijn aan! Even schrik ik nog, als Jorge een haak met vis voor een schooltje dolfijnen gooit. Die wil ik niet vangen! Gek genoeg, laten de dolfijnen zeer wijs het maaltje gaan. Nog geen seconde later is het hangen en staat de hengel krom. Pats! Los! Snel hengel 2 in het water. Raak! Even later is de eerste tonijn een feit. Lekker! Over de komende 2 uur kan ik 3 pagina´s schrijven, zoveel gebeurt er. Maar in het kort vangen we de ene na de andere tonijn. Af en toe verspelen we er een paar, maar dat mag de pret niet drukken, want het gebeurt zelfs 2x dat we een ´triple´ hebben. Dat betekent dat Jorge, mijn vader én ik tegelijkertijd beet hebben.

De teller blijft vandaag steken op 1 Dorado van 150cm, 1 zeilvis & 10 tonijnen. Een droomstart van de vakantie! Ook bij de locals trekken we veel bekijks als we de 'haven binnenvaren' met een blauwe, een gele en 10 witte vlaggetjes in top. Elk vlaggetje staat voor een vis. Er worden zelfs foto's gemaakt door hen en iedereen is blij dat de tonijn dan ook eindelijk de 'Sea of Cortez' heeft gevonden. Na een korte fotosessie gaat de vis met een pick-up over het strand richting het fileerstation. Een paar stukken Dorado en 1 tonijn zullen ons avondmaal zijn, we delen nog wat uit aan de andere gasten en de rest is voor de fileer-boys en Jorge. Op het moment van schrijven komen er heerlijke geuren mijn kant op. Ik denk dat ons tonijntje op de BBQ ligt...

De sfeer op de veranda was wederom voortreffelijk! Lekker temperatuurtje, geen muggen, klein briesje en: onze eigen gevangen Dorado/ Tonijn op het bord. Helaas net iets te lang gegrild, maar wel heerlijk gemarineerd in knoflook. Het leuke is dat je snel (vis)vrienden maakt. Iedereen zit hier met hetzelfde doel: om grote vis uit die zee te trekken. Het schijnt 'het begin van het seizoen' te zijn, iedereen heeft als een dolle gevangen. Dit betekent automatisch dat er meer vis dan we kunnen opeten. Wat je in zo'n geval doet is rondgaan met een groot bord van de door jou gevangen vis. Wij hadden als een van de weinige tonijn en maakte daar dus vrienden mee.

Donderdag 11 juni

Visdag número dos! De verwachtingen zijn hoog vandaag. De naborrel in de bar was gezellig gisteravond en in een leuke kennismaking met eigenaar John Ireland en general manager Gary, wisten zij ons te vertellen dat gister slechts een warming-up was. De vissen waren 'red hot' en dat betekende bijna altijd dat de vangsten de volgende dag nóg beter worden. Zeker met een kapitein als Jorge moesten we haast wel zeker een 'blue marlin' vangen! 99,9% zeker... en in dat ene geval dat we dan niks zouden vangen, het blijft tenslotte vissen, moesten we het eind van de dag besteden aan 'Rooster'-fishing. Dit is een speciale vis die alleen in dit deel van Mexico voorkomt en in Costa Rica. Ze zitten vlak onder de kust en schijnen een hele beleving te zijn om te vangen. Omdat ze zo vlak onder de kust zitten, moet je er echt specifiek op gaan vissen. Niet zoals de andere visserij hier, zoals bijvoorbeeld bij het vissen op Marlijn en dat je dan bijvangsten hebt van Wahoo en Dorado. Ideale visserij dus als het off-shore-vissen (op zee) niet wil lukken. Zo gezegd, zo gedaan: op naar de Marlin! De dag begint met een klein beetje pech. De lokale vissers die 's-nachts de aasvissen voor je vangen, hebben wel 'sardinas' maar geen 'ballyhoos'. Wederom: ook voor hen blijft het visserij...Die laatste hebben we nodig om onze grote blauwe vriend te vangen. Een aantal vissers verderop hebben hun bootje er wel vol mee zitten, maar dit kost natuurlijk wel kostbare tijd om er heen te varen... De zee is een stuk ruwer dan gisteren en dus een stuk minder comfortabel varen. Maar goed, we hebben het er graag voor over.  Vijf uur gaan voorbij zonder dat er ook maar iets gebeurd. All in the game, maar met zulke hoge verwachtingen gaat je moraal toch een beetje naar beneden. We besluiten ons verlies te nemen en voor de Roosterfish te gaan. Op weg naar de kust krijgen we nog een 'strike' (aanbeet) van waarschijnlijk een Wahoo (soort barracuda), maar het beest is zo stom (of zo slim, maar net hoe je het bekijkt, haha..) om alleen de staart van onze aasvis af te bijten en dus de haak te vermijden. Mis dus!  Vlak bij de kust komen we een grote school met skipjack tonijn tegen. Jorge handelt weer snel en gooit snel een lekker happie voor die beesten in het midden. Hangen! Hebben we toch nog een kromme hengel vandaag! Het visje is loeisterk en houdt senior even zoet. Snel een foto en hup weer terug. Jorge snapt onze blijdschap niet. Voor zijn doen is het een klein visje en ze schijnen ook nog eens niet te eten zijn. Dan is het mijn beurt, maar ik moet er eerst 4 (!) verspelen voor ik er eentje kan verschalken. Ook op de foto samen met de kapitein, kusje en weer terug! Samen met Jorge en de skipjack op de foto bleek achteraf een kleine belediging voor Jorge. Ach, wij weten ook niet hoe het allemaal werkt hier en wij hadden een hoop lol aan de skipjack gehad.

Niet veel later blijkt waarom Jorge door wilde varen naar de kust. Hier gebeurde het echt! Een paar kanjers van Roosters zijn aan het azen. Met een sierlijke zwaai verdwijnt ons arme sardientje in het 'slagveld van Roosters'. Bang, zzzzzzzzzzz zegt de reel en jawel nu staat de hengel pas echt krom! Weer binnen een minuut na aankomst een recordvis aan de lijn. Want later zijn deze Rooster en mijn Dorado het gesprek van de dag samen met een Rooster gevangen door conculega-visster Courtney (ja ook vrouwen vissen hier!). Ook voor vader probeert Jorge een grote Rooster te haken, maar ze bijten niet meer. We varen verder tot vlak onder de kust en daar begint een waar visfeest voor ons. In 1,5 uur vangen we 10 (!) Roosters. Jorge leert ons een klein beetje hoe we met de reel om moeten gaan. En dit gaat niet zonder slag of stoot, want wij zijn molens gewend en die werken totaal anders. De lijn komt een aantal keren flink in de knoop, maar het is geweldig om nu zelf aan het vissen te zijn.

Als we de grote jongens vissen doet Jorge namelijk het meeste van het werk. Hij vaart, gooit de hengels uit, kiest het aas en haakt de vissen voor ons. Nu lijkt het of we heel erg lui zijn, maar zo gaat het nou eenmaal. Wij kiezen de soort die we graag willen vangen en luisteren verder naar zijn advies. Het binnenhalen wat het leukste is doen we zelf en dat is ook nog een hele sport waar je een hoop keuzes in maakt. Zal ik later nog over schrijven, we waren nu bij de Roosters. Het leuke aan deze visserij is dus dat we alles zelf doen. Het sardientje hangt een meter of 15 achter de boot en kan je vaak nog net zien. Als het dan raak is zie je Rooster achter je sardientje heen gaan. Zijn sierlijke vinnen doorklieven het water, gevolgd door een grote kolk en een gierende reel. Dan is het zaak om je geduld te bewaren. Hij moet je aas namelijk 3 seconden vast hebben voor je aanslaat. Soms laten ze je aas namelijk nog wel eens los en dan moet je aas in de buurt blijven zodat de vis het aas nogmaals kan pakken. Als je dan te vroeg hebt aangeslagen, ben je de vis definitief kwijt. Wachten dus, de reel in 'strike-modus' zetten en aanslaan! De Rooster, ook al zijn ze soms maar klein (d.w.z. 50 cm), houden je aardig bezig.  

Terug bij de rancho blijkt dat de vangsten maar matig zijn geweest. Slechts 1 boot heeft een gestreepte Marlijn gevangen. Voor de rest weinig noemenswaardigs op de grote Roosters van Courtney en mij na. De visvrienden van gisteren zitten weer aan de bar bij het zwembad en ondanks de matige vangsten proosten we op de Rancho. Eén van de mannen blijkt vandaag 50 te zijn geworden. Daar moet op geproost worden! Een rondje overheerlijke verse Margarita’s gaan er goed in! Felicidades Bill!! Lang verhaal kort: na een matige start toch weer een pracht van een visdag! 

 

Vrijdag 12 juni

Al met al is dat vissen best vermoeiend en het klinkt stom, maar ook de zon maakt je moe. Uiteraard krijg je er ook een hoop energie van (net als van al die mooie ervaringen), maar je lichaam is op het water constant zijn evenwicht aan het zoeken + plus dat het zijn warmte kwijt moet. En dan ook nog eens al die indrukken: je bent kapot van 2 dagen vissen. We slapen dus lekker uit, dat wil zeggen 8:30, zodat we nog op tijd zijn voor het ontbijt. De zee ligt er kalmpjes bij en er is een hoop actieve vis op het water. Daar bedoel ik mee dat we een hoop scholen vis zien al dan niet uit het water springend in een poging om te ontsnappen van een grotere vis die ook op zoek is naar ontbijt.  De planning was om niet te gaan vissen, maar het gaat nu toch kriebelen. Wellicht de moeite waard om het kajakvissen te proberen. Deze methode van vissen is hier ontwikkeld en daarom extra leuk om eens te proberen, al lijkt het me ook een hoop geklooi. Eerst maar eens met een duikbril het water in; zou 'fantastico' moeten zijn, maar zoals wel vaker als bij dit soort plekken waar het fantastisch moet zijn, valt het zwaar tegen. Wel veel vis, maar bijna geen kleur en allemaal aquarium-formaat. Als ik voorbij Pelican-rock zwem (een rots precies voor het restaurant waar altijd pelikanen op te vinden zijn), zwem ik met mijn gezicht in een kwal. Bepaald geen pretje, maar ik heb geluk omdat de kwal niet blijft plakken. Na een half uurtje is het branderige gevoel weer weg.

Aangezien ik weinig grote vissen heb gezien zo vlak voor de kust, motiveert dat niet echt om er toch op een kajakje achter aan te gaan. Aan de andere kant, voor die $10 p/uur is het toch het proberen waard. Van Courtney mag ik haar 'bait-tank' lenen. Hier kan ik wat levende sardientjes bewaren die over zijn bij de grote boten. Dan gaat ook dit avontuur beginnen. Alleen al met het in de kajak komen heb ik moeite. Als ik probeer te verzitten, dondert het hele zaakje om. Gelukkig had ik alles wat niet nat mocht worden uit mijn tas gehaald. Minder prettig was, dat ik terwijl ik in de kajak probeerde te klimmen er achter kwam dat ik de bait-tank was kwijt geraakt. Fijn, leen je een keer wat, ben je het gelijk kwijt. Terug naar de kant, op zoek naar dat stomme ding; gelukkig dreef het net achter Pelican-rock. Ondertussen begint de zee aardig aan te zwellen. Met moeite hou ik de kajak overeind en de wind neemt me een heel stuk de verkeerde kant op. Ik heb het gelukkig op tijd door. Ondanks dat ik ook nog een beetje zeeziek wordt, besluit ik niet snel op te geven en vaar ik nog 1x het strand op en neer, een klein kunstaasje achter me aan trollend (slepend). Vang geen ene moer en wordt nog meer zeeziek, dus ik besluit te stoppen. Toch leuk geprobeerd en achteraf een hele ervaring.

Zaterdag 13 juni

Cruiser-DAY! De voorgaande dagen hebben we op een zogenaamde 'Panga' gevist. Een vrij klein bootje, maar wel lekker omdat de wind er door heen kan waaien. Een cruiser is grote kajuitboot met 2 verdiepingen voor het grotere werk. En dat is precies wat we vandaag van plan zijn. Niet dat het met die andere bootjes niet kan, maar dit is allemaal gewoon net even wat gelikter. Zo hebben we nu ook een deckhand (een extra persoon aan boord), mooie leren stoeltjes en een krachtiger motor, zodat we sneller verder weg zijn; daar waar de Marlinas zich ophouden. Om 8:00 gaan de eerste Caña's (hengels) het water in. Om 8:05 verschijnt er een Marlijn achter mijn lure. Prachtig om die rugvin het water zien te doorklieven, des te meer omdat er bijna geen wind staat en de zee superglad is. De rover vertrouwt het niet en blijft er alleen achteraan zwemmen, zonder te bijten. Deckhand Jorge gooit een ballyhoo naast onze grote vriend. Bijna niet te omschrijven hoe mooi het is om te zien hoe het instinct van deze jager getriggerd wordt en hij er gelijk op af gaat. Ons aasvisje wordt aangevallen, maar de Marlijn mist! Gelukkig zinkt de moed niet in zijn vinnen en giert hij terug naar ons plastic octopusje: HANGEN!!! Ook vandaag binnen no-time een supervis aan de lijn. De dril is zwaar, maar het is nog niet zo warm en ik heb eigenlijk vooral moeite met de reel. Ik snijd me aan de lijn en krijg de lijn er niet netjes op, wat later in de dril voor problemen kan zorgen. Mr. Marlin heeft daar niks mee te maken en gaat van links naar rechts en van boven naar onder. Een goed kwartier later, ligt er een wonderschone gestreepte Marlijn op het droge. Weliswaar een prachtvis, maar deze soort komt relatief vrij veel voor en is het makkelijkst te vangen. Het is ook de ´kleinste´ in zijn soort, maar nog steeds een goede 2m! Tussenstand in billfish (alle vissen met een speer): Senior 1 - Junior 1.

Nog voor de klok 9:00 slaat heeft die 'Padre' ook zijn eerste Dorado gehaakt. Wat een dag! Aan de ronde kop kunnen we zien dat het een vrouwtje is. Die worden minder groot als de mannelijke 'Bulls' met een recht voorhoofd, maar juist daarom een kanjer van een vis. Eenmaal binnen, blijkt de vis niet al te lang geleden te zijn aangevallen door een billfish, getuige het gat in zijn staart. Tussenstand in Dorados nu dus ook: Senior 1 - Junior 1. Gaat mooi gelijk op zo! Net op het moment dat we besluiten om het afdakje van de boot toch maar naar beneden te doen, vraagt Senior zich af of dat niet lastig is als er een vis bijt. Hij heeft het nog niet gezegd of we hebben weer een knaller van een aanbeet. Een grote bull Dorado heeft de Ballyhoo te pakken en zorgt oor de nodige hectiek aan boord, omdat de bemanning net ff met iets anders bezig was... No hay problema, al snel ben ik weer in positie voor de zwaarste dril tot nu toe. Zelfs nog zwaarder dan de Marlijn. Een half uur later heb ik hem na tientallen sprongen en vluchtpogingen dan eindelijk in de boot. Mijn arm trilt helemaal van vermoeidheid... Wat is het toch allemaal vet, kicken, gaaf!

Vrolijk tuffen we verder; echt een perfecte dag voor de cruiser uitgekozen. Er zijn veel wolken dus we hebben niet zoveel last van de warmte, wat vaak een probleem is op deze boten. Bovendien steekt er een harde wind op, welke voor grote golven zorgt. Op de panga hadden we van links naar rechts gelegen, maar op de cruiser is het redelijk goed te doen. Patsszzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz.....ja hoor, Marlin numero Dos dient zich aan. Krijgt senior tenminste ook nog een beetje gymnastiek. Het is ondertussen 12:30. Klopt precies: lunchtijd voor de Familie Marlijn. Voor een beginner haalt Senior het beest aardig behendig en snel uit het water. De probleempjes waar ook hij tegenaan loopt met de reel, nemen we even voor lief. Helaas blijkt op de boot dat de vis gewond is. En alhoewel er soms wat bloederige plaatjes tussen onze foto's zitten, balen we hier toch van. Deze vis moet namelijk het liefst gezond weer terug voor het nageslacht. De andere bloederige plaatjes zijn van het doodmaken van de vis en heb ik persoonlijk minder problemen mee, omdat de vis daar toch niks meer van meemaakt. Door de situatie weinig tijd om foto's te maken. De camera's haperen ook nog, dus helaas geen prachtfoto van zijn eerste, maar de foto's dekken de lading aardig. Blijft geweldig!

’s Avonds schuift Pam aan; ze verteld ons enthousiast over het Big Game-Tournament wat de komende dagen onder andere door haar wordt georganiseerd. Geen 'entrance-fee' dus komen de legendarische Amerikaanse worden: "So you can't lose, you can only WIN!" De hoofdprijs is een gratis overnachting en een dag vissen, volgend seizoen...klinkt interessant...

Zondag 14 juni

De 14de, dus het zou mijn geluksdag moeten zijn. Niets is minder waar, vandaag is geen beste dag voor ons... Het begint met het beklimmen van de boot. Door een storm honderden kilometers verderop, is er een hoge golfslag bij de steiger. Hier hadden de boten gisteren na terugkomst ook al last van, maar toen zijn we gewoon met volle vaart het strand op gevaren. Gevolg was dat ze ook niet hebben kunnen tanken (het hotel heeft zijn eigen tankstation). Dat moet dus ook nog gebeuren, want roeiend kom je niet echt ver in deze visserij. Maar goed, bijna iedereen heeft moeite om op de boot te komen. Levensgevaarlijk. Door dit alles, lopen we meer dan een uur vertraging op. Kostbare tijd, maar het is niet anders. Senior en ik stappen als laatste op (ze blijven ons niet voortrekken, haha...). De bait-boot heeft alleen nog maar 'mackerel' (makreel). Een hele goede aasvis, maar deze kan je alleen maar heel langzaam trollend (varend) gebruiken. Logischerwijs bestrijk je dan een kleiner gebied. En als je geen sardinas hebt, kan je ook geen vissen als Roosters en Tonijn vangen...want ze zijn nog kieskeurig ook die guppen hier!

Bij de kust varen we tegen een stukje geluk aan; de reel zegt weer zzzzzzzz (en dat is niet van het slapen)! Een middelgrote Dorade zorgt ervoor dat we in ieder geval geen visloze dag zullen hebben. Geeft een lekker gevoel, al moet gezegd worden dat het binnenhalen van zo'n kleinere verise van een Dorade niet echt een kunst is aan het 'heavy tackle' dat ook gebruikt wordt voor Marlijn. Het zonnetje staat hoog aan de hemel. Weinig wind en een hoge luchtvochtigheid; 35C... Another hard day at the office. Dan gaat het hengeltje van Brian 'slapen'; een 26-ponds Dorado had geen servetje nodig bij de makreel en gaat er als een haas vandoor. Hij, of ik moet eigenlijk 'zij' zeggen, houdt me aardig bezig, mede doordat de armpjes nog aardig zuur waren van Mr. & Mr. Marlin van gisteren. De Corona's (biertjes) zijn nog steeds koud, de Dorado werd die avond heerlijk gefrituurd en het gezelschap was weer goed aan de dinertafel. The Dutchmen zoals we hier bekend staan, krijgen goed gezelschap van een Medelander (die ooit in Rotterdam is geboren) en voor we het weten slaat de klok 22:30. En dat is heel laat voor Mexicaanse begrippen! ps De eerste 26 punten staan op het bord  voor het toernooi (per pond vis 1 punt)!

Maandag 15 juni

Toernooidag 2: terug bij onze vertrouwde Capitan Jorge met zijn 'barco' Leonero VII. Werkelijk prachtig weer! De natuur is weer goed voor ons; links en rechts duikelen dolfijnen om ons heen, pelikanen zwemmen op een meter afstand en ook een zeldzame schildpad laat zich van zijn beste, bolle kant zien. Helaas blijft het daarbij, want er gebeurt wederom 6 uur lang helemaal nada. Na 6 uur krijgen we 1 klap op 1 van de lures, maar de vis wordt niet gehaakt. We verkassen naar de kust, hopende op een Pez Gallo (Rooster). Hoop klein grut achter onze sardientjes aan, maar hun ogen zijn letterlijk groter dan hun mond. Ze doen hard hun best om het te pakken te krijgen, maar dit lukt slechts 1 Ladyfish en 3 kleine Roosters. "Mejor que nada!" zullen we maar zeggen... (beter dan niks!)

Toernooi-tussenstand: vandaag hadden ze weer net als bij het Eurovisie Singfestival kunnen zeggen: Hollanda zero points!

Omdat onze aasvis al om 14:00 op was en we dichtst bij de Rancho zaten, waren we ruim op tijd terug. Alle tijd om eens even lekker te chillen bij het zwembad. Daar is het goed toeven onder een parasolletje. Laptop op schoot en een echte Margaritha in de andere hand. Heerlijk decadent zo aan het zwembad met een heerlijke cocktail… Ondertussen wel goed insmeren hier. Gelukkig had ik bijna een halve liter van dat spul bij me en het is bijna op! Ondanks alle zonnebrand komt het bruine kleurtje er aardig op en blijft het rode kleurtje me vooralsnog bespaard.

Dinsdag 16 juni

Deze visdag staat in het teken van 'in-shore fishing' (dicht bij de kust). Our 'main-man' Jorge neemt ons mee op sleeptouw. Het in-shore fishing is namelijk weer een heel andere manier van vissen. Nog meer als bij het off-shore vissen is het nog belangrijker de goede plekken te vinden en de juiste vistechnieken toe te passen. Het extra leuke aan vandaag is dat we onze eigen hengels gebruiken. 'Light tackle' zoals ze hier zeggen en dan wordt het ineens een heel ander verhaal om een 5-ponds Rooster binnen te halen.

Jorge neemt ons mee naar de Lighthouse'; een stek waar we al heel de week goed hebben gevangen. Iemand heeft ons een spoel met fluor-carbonlijn gegeven. Dit is speciale lijn die zo goed als onzichtbaar is in het water; daardoor zijn de vissen uiteraard eerder geneigd om te bijten. Onze kapitein maakt zich nogal zorgen over de dikte van onze lijnen; waarover later meer. Het recept is verder vrij simpel: fluor onderlijn, grote haak, sardientje eraan en wat lood om het hele zwikkie naar de bodem te krijgen. Al vrij snel haakt Senior een 'Pamperno', een soort maanvis. De hengel en de lijn hebben het zwaar, maar wat een sport aan zo'n 'klein' visje (voor Mexicaanse East Cape Baja begrippen dan!). Junior volgt, maar haakt een 'needlefish' (geep). Leek van tevoren leuk om te vangen, maar de realiteit blijkt een hel te zijn voor een visser. De lijn is beschadigd en in de knoop en voor je het weet lig je open aan zijn grote tanden... Na het gezever met de gepen, zitten we allebei vast in de rotsen. Dit is niks voor ons, let's go Rooster-fishing. Die vechtersbazen moeten te gek zijn om binnen te halen met onze lichte hengels..

Hiervoor varen we door naar een ander stek, zo goed als in de branding, dat is waar de Haanvis zit. Waar er de voorgaande dagen veel leven in de brouwerij was, zien we nu niks gebeuren. Er zal toch geen banaan in onze koelbox zitten? Dit is een Mexicaans bijgeloof onder vissers. Een banaan is 'bad luck'! De reden achter dit bijgeloof stamt uit de tijd toen bananen nog ongekoeld in kisten naar Europa werden verscheept. Grote tarantula's die graag in bananenbomen leven en dus ook vaak tussen de bananen zitten, kwamen op deze manier mee aan boord. Hoe dan ook er gebeurt niet veel....of toch? Een schattig Roosterje heeft mijn sardientje te pakken, 1 2 3 wachten en aanslaan! Hangen! Pats! Los...de lijn breekt, zelfs al op zo'n pieterpeuterig visje...Het vertrouwen zinkt in mijn slippers... Jorge monteert een steviger onderlijn en we verkassen weer, omdat er niet veel vis lijkt te zitten op deze stek. Na nog een andere stek waar we een aantal schatjes van visjes vangen, varen we door naar de beste plek van de dag. Net ten noorden van de Lighthouse beleven we een dag die we niet snel zullen vergeten. Maar liefst meer dan 50 Roosters van een pond of 3-4 vinden de weg naar onze boot. In Nederland vang je niet eens zoveel voorntjes op een dag. En toch was het ook weer niet zo makkelijk dat het niet leuk meer was; onze lijntjes houden het net en de hengels staan als hoepels zo krom. Te gek!! Weliswaar geen punten voor het toernooi, maar we krijgen voor dit aantal vissen wel een eervolle vermelding.

Tijdens het diner is de prijsuitreiking. Door onze matige prestaties zijn we laatste geworden :-( :-(. Maar het maakt allemaal niet uit, het is geen serieus toernooi en we hebben een hoop lol gehad en vrienden gemaakt. Troy en Lisa met hoor roze hengeltje worden eerste, Dr. Bob wordt tweede en derde weet ik niet meer, haha...maakt ook niet uit! De sfeer is weer opperbest en het eten ok. Zo mag ik voor het eerst kennismaken met 'ceviche'; een typisch Midden-Amerikaans gerecht van rauwe vis dat als het ware 'gaar' wordt door het limoensap.Verder naast de triggerfish (papegaaivis) nog wat ui, tomaat en koriander en het feestje is af. Bedtijd, want morgen is de grote dag op de boot van John met Gary als gids on the big blue ocean...

Woensdag 17 juni

Holy guacamole, wat is 4:30 vroeg... Opstaan, douchen, insmeren en Go! We hebben om 5:00 afgesproken met Gary bij de steiger. Weet niet wat hij allemaal van plan is, maar het beloofd heel wat. Gisteravond hebben we onze lunch al meegekregen naar de kamer, want om 5:00 is er natuurlijk niemand om het vers te bereiden. Heel speciaal om zo over een pikdonker strand naar je bootje te lopen . Senior breekt nog bijna elk bot wat hij in zijn lichaam heeft, door in het donker een afstapje te missen, maar het gaat gelukkig goed. Alleen...geen Gary... Het zou toch geen grap zijn? We wachten even...en ja hoor daar is ie dan. Telefoontje en even later horen we een bootje en zien we een klein lichtje van het rubberbootje dat dient als transportmiddel naar de grotere boot.

In de mist duikt uit het niks een machtig schip op. Ik schrijf met opzet een schip, want een boot mag je dit al haast niet meer noemen. De 'mas Luna-Sea' is een pracht van een schip. Een kleine omschrijving van alle luxe aan boord: airco, oven, magnetron, koelkasten, vriezer, koffiezetapparaat, flat-screen tv, leren banken en stoelen, 2 slaapkamers met eigen badkamer. Zelfs in het toilet licht tapijt! En dan heb ik het nog niet eens over de visspullen. De reden waarom we zo vroeg zijn vertrokken is omdat Gary het ruime sop wil kiezen. Echt de baai uit en de zee op, op zoek naar de Azules (de blauwe Marlijn). Als we om 8:00  de prachtig 'gerigte' en geknoopte hengels te water laten, zitten we zo 25 mijl uit de kust en leggen we in de komende 10 uur zo'n 65 mijl af in een gangetje van 6 knopen per uur.

Allemaal prachtig en zo'n paradijs van een schip hadden we nooit verwacht, maar het mag allemaal niet baten. Alles randvoorwaarden zijn perfect om een Azul te vangen: de watertemperatuur, de buitentemperatuur, de golfslag, de tijd van het jaar, de aasvissen zijn volop aanwezig, de boot met zijn hengels en apparatuur, de ervaren kapitein en Gary, alles, alles, alles, maar het resultaat is NADA! Alhoewel we hebben 1 strike van een gigant van een zeilvis gehad. Eerst had hij de teaser te pakken, vervolgens mochten we aanschouwen hoe hij van onderen vlak achter de boot een aanval deed op onze out-rigger lure. Hij kwam volledig uit het water en deed de reel heel even schreeuwen. Daarna oorverdovende stilte... Het is me nog steeds een raadsel hoe zo'n beest zo hard een stuk kunstaas met zo'n grote haak kan pakken en niet gehaakt kan worden. Geen blauwe Marlijn dus, maar wel een 'blauwtje' gelopen... Aan ons doorzettingsvermogen heeft het ook niet gelegen. Normaal liggen je haken van 8:00 tot 14:00 in het water, nu bijna het dubbele. Onze beloning is om 18:00 een tik op de rechter flatliner (de hengel waarvan de lijn direct het water in gaat, dus niet via de outrigger). Het arme beestje, een Dorado, is zo klein dat hij niet eens lijn van de reel krijgt. De lure is bijna net zo groot als hij zelf. Geen kunst om dit vrouwke binnen te takelen, maar wel een heerlijk diner voor later! En het beestje zorgt er ook voor dat onze laatste visdag geen 'visloze' dag wordt. Een prachtig einde van een prachtige visdag (meedoen is belangrijker dan winnen), een prachtige visweek en een prachtige visvakantie! Dichter bij een blauwe Marlijn zullen we waarschijnlijk nooit meer komen...

Lang verhaal kort: een geweldige vakantie op een geweldige locatie. Het personeel van de Rancho is super aardig, de sfeer is uiterst ontspannen en de vangsten goed. Verwacht echter geen 5-sterren resort, maar wel een plek waar je je al snel thuis zal voelen! Boeken die vakantie J!!